|
ไปเก็บสตรอเบอร์รี่ที่จังหวัด Okayama *
ไปมาตั้งแต่วันเสาร์ที่แล้ว ก็บอกแล้ว ว่าไม่มีเวลาจริงๆ !!
Saturday May 17, 2008 : Bus day trip to Okayama
หมายมั่นปั้นมือมาก ว่าจะต้องไปสวนตรอเบอร์รี่ให้ได้อีกซักครั้งนึง ก่อนที่หน้าสตอรเบอร์รี่จะหมดไป ด้วยความที่เทรุบอกว่า ใกล้ๆ เกียวโต ก็มีสวนสตรอเบอร์รี่กลางแจ้งอยู่ ... แต่เอาเข้าจริง หาไม่ได้ซักทีเดียว ไปได้ที่จังหวัดโอคายาม่า คราวนี้ เราซื้อทัวร์ไปค่ะ สนนราคาคนละ 6,600 yen จริงๆ ก็แพงเอาเรื่องเหมือนกันนะ แต่เพื่อสตรอเบอร์รี่ ใหม่ทำได้ค่ะ !! รถออกจากโอซาก้าเวลา 7.50 น. เลยต้องตื่นตั้งแต่ตีห้า จับรถไฟเที่ยว 5.56 am จากสถานีรถไฟ Eiden Shugakuin ไปถึงอุเมดะ 7.45 น. เฉียดฉิวพอดี
หน้าตาสดใสร่าเริง เพราะจะได้กิน ichigo ไม่มีอาการเหมือนคนนอนไม่พอเลย 55++ 
แอบดูหนุ่ม high school (น่ารักอ่ะ) สงสัยว่ากำลังจะสอบเอนฯ อ่านหนังสือซีเรียสเชียว 
รถบัสของเราวันนี้ สีแดงแรงฤทธิ์ทีเดียว
ที่ๆ ไปขึ้นรถนั้น เป็นสถานที่จอดรถทัวร์ท่องเที่ยวค่ะ วันนี้ เราเลือกใช้บริการกับบริษัท KNT ไกด์ของเราเป็นผู้ชายหน้าตาใจดี ได้เวลาแปดโมงรถก็ออกตรงเวลาเผ็ง เท่าที่ใหม่เห็น ส่วนใหญ่แล้วทัวร์แบบนี้ มีแต่คุณลุงคุณป้าเค้าไปกัน แต่เพราะทัวร์นี้เป็นทัวร์เก็บสตอรเบอร์รี่ เด็กๆ ก็เลยเยอะหน่อย คู่หนุ่มสาว ดูท่าจะมีแต่ใหม่กับเทรุ และอีกคู่นึงเท่านั้นเอง (ขอบอกว่า คนข้างหลังใหม่ คุณป้ากับลูกสาว หรือหลานก็ไม่รู้ เหมือนจะไม่ค่อยเต็มเท่าไหร่ คุยกันเสียงดังมากกกกก) การไปทัวร์แบบนี้ ถ้าได้เพื่อนร่วมทางน่ารักก็ดีไป แต่ถ้าเจอซวยๆ อย่างใหม่วันนี้แล้วล่ะก็... สนุกค่ะ !!
แวะพักกลางทางที่จังหวัดเฮียวโงะ
ลงมายืดแข้งยืดขาซะหน่อย
ใช้เวลาเดินทางสองชั่วโมงครึ่ง 10.30 น. เราก็เดินทางมาถึงค่ะ ใหม่น่ะ นั่งจนเมื่อตูดไปหมดแล้ว แถมหิวด้วย ตื่นตั้งแต่ตีหน้า ใหม่กินข้าวปั้นไปก้อนเดียว เทรุก็พอกัน กินชีสเค้กก้อนเล็กๆ ไปหน่อยนึง หิวจนใส้มันปิดเป็นเกลียวแล้ว แต่ตั้งใจนะ เพราะวันนี้กะมากินสตอรเบอร์รี่เต็มที่
คุณลุงอธิบายวิธีการเลือกและเด็ดสตรอเบอร์รี่ 
ที่นี่ เค้าทำฟาร์มผึ้งด้วย 
เอ แล้วทำไม ใหม่ต้องเสียตังค์มากินสตอรเบอร์รี่ไกลขนาดนี้ด้วย คงสงสัยกันใช่ไหมคะ เทรุบอกว่า ถ้าอยากจะกินสตอรเบอร์รี่ให้ได้ เค้าจะซื้อมาให้ จะสามแพ็คสี่แพ็คก็เอา อ่ะนะ มันไม่ได้อารมณ์เน๊าะ เสาะหาแล้ว สวนสตอรเบอร์รี่แห่งนี้ เค้าปลูกสตอรเบอร์รี่พันธุ์ดังของญี่ปุ่นถึงสี่พันธุ์ค่ะ นั่นคือ โฮปเป 11.8 (หวานที่สุด) คานามิ ฮิเมะ 10.8 อากิฮิเมะ 10.2 และ อะซุกะ รูบี้ 10.6 คราวที่แล้ว ใหม่ไปสวนสตอรเบอร์รี่ที่จังหวัดนารา ใหม่ก็ไปเก็บเจ้าอะซุกะรูบี้นี่ล่ะค่ะ เพราะว่าแดงมาก เค้าก็เลยให้ชื่อว่ารูบี้ แต่ดูแล้ว ไม่ค่อยหวานเท่าไหร่เน้อ เข้าทำนองสวยแต่รูปจูบไม่หอม เหอะๆๆ
มีตัวเลขบอกความหวาน ไฮเทคจริงๆ
พันธุ์ไหนเป็นพันธุ์ไหน เค้ามีป้ายติดบอกเอาไว้ค่ะ 
ลุยเล้ยยยย 
ไหนๆ ดูซิ ลูกไหนใหญ่ที่สุด 
คราวนี้ ใหม่รู้แกวแล้วล่ะ คราวที่แล้ว เห็นลูกไหนแดงๆ จะเล็กจะใหญ่เก็บหมด แต่คราวนี้ ฉลาดแล้ว เลือกแต่ลูกใหญ่ๆ ขอบอกว่า ตรงก้นมันหวานที่สุดเลยค่ะ อิอิ อ้อ ลืมบอกไป วันนี้เป็นแบบ tabehodai (กินไม่อั้น) ให้เวลา 30 นาที
ยังไม่ใหญ่สะใจ หน้าตาก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ 
สตอรเบอร์รี่ลูกสีแดงแปร้ดดดดด ตัดกับใบสีเขียวๆ สวยจริงๆ
ลูกนี้ ใหญ่ที่สุดของวันนี้แล้ว
ไหน เทรุลองทำท่ากินซิ ?
เพิ่งจะรู้ว่า สตอรเบอร์รี่เนี่ย แต่ละพันธุ์มันไม่เหมือนกันนะคะ ความหวาน รูปทรงของผลสตอรเบอร์รี่ กลิ่น มันอาจจะดูคล้ายๆ กันก็จริง แต่ถ้าได้ลองกินเปรียบเทียบกันดู จะรู้เลยว่ามันไม่เหมือนกันค่ะ ไม่เสียเที่ยวที่มาซะไกลเนอะวันนี้ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ใหม่เลยจะไปตามล่าหาสตอรเบอร์รี่ลูกโต มาเปรียบเทียบให้ดูกันค่า
หามาได้เท่านี้ 
พันธุ์ไหนเป็นพันธุ์ไหน จำไม่ได้ซะแล้ว จำได้แต่ว่า ซ้ายสุดอากิฮิเมะแน่นอน 
เห็นไหมคะ ขนาด สี และรูปทรง มันไม่เหมือนกันจริงๆ ส่วนรสชาตนี่ คงต้องรอให้มาพิสูจน์กันเองก็แล้วกันนะค้า อิอิ ก็กินซะจนอิ่มพุงกางแล้ว พอตอนไปตามหา มันก็เลยมีลูกใหญ่ๆ เหลือให้เก็บน้อยนิดกระจิ๊ดเดียวน่ะสิคะ ใหม่พยายามหาลูกที่โตที่สุดแล้วน้า คนอื่นเค้ากินไปนิดเดียว ใหม่กับเทรุ ซัดไปเกือบห้าสิบลูกได้ อิ่มพุงกางเลยทีเดียว
จะหม่ำแล้วนะค้า
มีเวลาอีกสองสามนาที แวะซื้อของฝาก สตอรเบอร์รี่แพงจริงๆ ค่ะ 100 กรัม 300 เยน แพ็คนึง 300 กรัม ก็น่าจะเกือบๆ พันเยนพอดี กลับไปซื้อที่ซุปเปอร์ใกล้บ้านเอาก็แล้วกันเน้อ อ้อ แต่ซื้อนะคะ ไม่ได้ซื้อฝากใคร ซื้อน้ำผึ้งฝากตัวเอง (แล้วก็ได้ใช้ประโยชน์เลย)
ทริปนี้ เป็นทริปกิน !! 
อึดอัดๆๆๆ
Okayama เป็นเมืองต้นกำเนิดตำนาน โมโมทาโร่ (ตำนานเค้าว่ายังไง ไปหาอ่านเองก็แล้วกันนะค้า) ของฝากของเมืองนี้ ก็เจ้าลูกพีช หรือว่าโมโมนั่นแหละค่ะ แต่บังเอิญว่า หน้านี้ไม่ใช่หน้ามัน ก็เลยไม่มี แต่ถึงอย่างนั้น ของฝากก็เป็นโมโมทาโร่ไปหมดเลย
มีเวอร์ชั่นน่ารักกับเวอร์ชั่นหล่อ 
เอากับเค้าด้วย
โปรแกรมสุดท้ายของวันนี้ คือการเยี่ยมชม โรงเรียน Shizutani ซึ่งโรงเรียนแห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นโรงเรียนเอกชนแห่งแรกของประเทศญี่ปุ่น ใหม่จำรายละเอียดไม่ค่อยได้ซะแล้วล่ะค่ะ คิดว่า เค้าแค่รวมเข้ามาอยู่ในแผนเพื่อให้มันดูคุ้มค่าเท่านั้นเองล่ะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษมาก
บ่อน้ำเก่า 
ทางเข้า 
ตัวอาคารเรียน
เข้าไปชมข้างในกันค่ะ 
อากาศเย็นสบาย น่างีบจริงๆ !!
เห็นกันอยู่แป๊บๆ ตอนนี้ดอกบ๊วยกลายเป็นลูกบ๊วยแล้วค่า
เยี่ยมชมโรงเรียนเสร็จแล้ว มีเวลากันอีกประมาณครึ่งชั่วโมง ก็เลยเดินชมบริเวณรอบๆ แถวนั้นซะหน่อย วันนี้ถึงจะเป็นวันหยุด แต่คนก็ไม่เยอะเท่าไหร่ คาดว่า คงเพราะไกลมาก (พูดง่ายๆ ก็บ้านนอกนั่นแหละค่ะ) เดินเที่ยวกำลังสบายเลย ต้องเดินย่อยซะหน่อย ไม่งั้นใหม่หลับแน่ อิ่มเหลือเกิน
ถ่ายรูปกับปลาโค่ย (ปลามันอยู่ในน้ำนะค้า)
มีลำธารด้วย
น้ำเย็นมากแค่ไหน สังเกตได้จากหน้าเทรุ 55++
ก่อนกลับ แวะกินซอฟครีมกันก่อน ให้ทายกันเล่นๆ นะคะ เค้าราดซอสอะไร 
เป็นใหม่ ใหม่จะทายว่า ซ้ายมือ ซอสช็อกโกแลต ขวามือ ราดคาราเมล แต่ถ้าตอบแบบนี้ ผิดค่า !! ซ้ายน่ะ ซอสช็อคฯ จริง แต่ขวามือ เค้าราดซอสอะไร เฉลยด้วยรูปต่อไปก็แล้วกัน อิอิ สรุปว่า โ ช ยุ (ซอสถั่วเหลืองญี่ปุ่น) ดูไม่น่าจะเข้ากันได้เลยใช่ไหมคะ แต่อร่อยดีนะ
จริงๆ มีวาซาบิด้วย แต่มันดูแปลกๆ ไป ใหม่ล่ะเกรงใจ เลยไม่เอาดีกว่า จริงๆ เป็นคนไม่ชอบทานวาซาบิเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ถ้าชอบทานวาซาบิ จะลองสั่งทานดูก็ได้ แง้วๆๆๆ แต่งานนี้ ไม่เอาดีกว่าค่ะ กลับถึงโอซาก้าเกือบหกโมงเย็น แวะซื้อของกันก่อน กว่าจะกลับถึงเกียวโต สี่ทุ่ม หมดแรง สลบเหมือดค่า
ขอตัวไปตามไดก่อน สำ ห รั บ วั น นี้ ส วั ส ดี ค่ ะ !!
-: INDEX :- อ่านไดอะรีหน้าเก่าได้ที่นี่
บ้านเก่า monthly's diary <ขอ password ได้หลังไมค์ค่ะ >
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
